Óskímon

Hugsanlega too much information, en ég læt ykkur samt þola þetta!

Klukkan var hálf eitt og Sara var vöknuð. Þetta var eitthvað skrítið. Venjulega sefur hún til að minnsta kosti sex áður en hún vaknar til þess að drekka. Ég gaf þessu smá tíma, en hún var greinilega alveg harðákveðin í þessu. Ég gafst upp og tók hana upp úr rúminu sínu og þefaði af bossanum hennar. Ég geri þetta á nóttunni, því ég er ekkert að skipta á bleiunni hennar nema hún hafi sósað.

Púúúúhhhííí! Það var sko bersýnilega þörf til að skipta á henni. Það er rúm vika síðan hún splæsti í kúkableiu og það var ekki einu sinni það metnaðarfull bleia, svo það var alveg kominn tími á þetta. Ég geispaði og fór með hana inn á baðherbergi og setti hana á skiptiborðið. Krapp (bókstaflega). Það hafði farið framhjá bleiunni og í gegnum samfelluna og gallann. Djöfulsins fýla af barninu.

Ég klæði hana úr og ég sé að það hafi farið ansi illilega framhjá. Ég opna bleiuna og það er augljóst þarna í myrkrinu að þetta sé ekki bara kúkableia - þetta sé tilraun til morðs! Lyktin var eins og af illa skemmdri súrmjólk. Ég náði að skutla bleiunni í ruslið, en það lak samt heill hellingur á gólfið, þar sem að ekki er hægt að ætlast til þess að ein bleia haldi slíku magni. Holy guacamole! Nú þurfti sko að kveikja ljósið. Sara veinar eins og stunginn grís yfir þessari skyndilegu yfirlýsingu og ég byrja að þrífa barnið. Ég viðurkenni það vissulega að ég á það til að vera ansi klýgjugjörn en þarna stóð ég og kúgaðist á meðan að barnið vældi. Pabbi hennar var ræstur út í aðstoð og fenginn til þess að moppa barnið á meðan ég þreif gólfið og kúgaðist.

Ég er þakklát fyrir svínaflensuna því annars hefðum við ekki átt sótthreinsispritt í stórri pumpuflösku. Það eina í ruslinu er þessi illa bleia, en það þarf samt að fara með það út í tunnu. Það er ekki hægt að hafa svona lykt inni í húsinu. Á meðan að Einar þrífur Söru, sem er nú við það að sleppa sér, skelli ég mér í heimakjól, niður, í skó og út.

Lokið er frosið fast. Ég stend þarna úti í frostinu með poka lyktandi eins og það eigi að nota hann í efnahernaði í engu nema stuttum hlýrakjól og kuldastígvélum og reyni að berja lokið opið með skóflu. Í gegnum opnar dyrnar berst væl frá erfingjanum. Nákvæmlega þarna sá ég húmorinn í þessu öllu saman og þarf að halda aftur af mér með að hlægja ekki eins og brjálaður vísindamaður.

Kúkableiupokinn fer inn í andyrri. Ég fer upp og sótthreinsa hendurnar og fer inn að róa barnið og gefa því að súpa. Einar opnar glugga, klæðir sig og gerir tilraun til að sannfæra tunnuna um að opnast. Hún haggast ekki og ég get ekki erft það við hana.

Ég var að borða soja jógúrt. Ég er að spá í að skrifa soja jógúrt framleiðendunum og leggja til að þeir setji oj partinn í hástafi.

Ég er byrjuð að skrappa og mér finnst það lúðalegt. Einar segir að ég sé lúði fyrir að finnast það lúðalegt. Sem sagt - hvernig sem á þetta er litið, þá er ég lúði. Mér finnst þetta svo gaman að ég er að tapa mér í lími og pappaörkum. Ef ég passa mig ekki á ég eftir að ranka við mér einn daginn, hlæjandi og prumpandi með glimmerstauk í hendinni. Allir vita að glimmer er herpes arts and crafts, bæði vegna þess að það er verulega smitandi og líka vegna þess að það er svo erfitt að ná því af sér. Ég þverneita t.d. að kaupa glimmerjólaskraut, því að það sáir sér og sér til þess að það verði jól fram undir sumar.

Já. Allavegana... Skrapp! Ég er að gera albúm með svona nokkrum merkilegum atburðum í lífinu hennar Söru alveg frá því að hún myndaðist bara með hjálp sónar. Ég nota frjálsar aðferðir, vegna þess að mér finnst leiðinlegt að lesa leiðbeiningar. Ég er viss um að ef sjóaður hefðarskrappari myndi sjá þetta hjá mér, þá myndi viðkomandi öskra að mér ókvæðisorð og fara svo beinustu leið í skrapptöskuna sína og draga fram vígt vatn sem yrði svo skvett yfir mitt skrapp. Ég er hins vegar verulega montin af útkomunni og finnst alveg gífurlega fínt að hafa loksins einhvern stað til að geyma armböndin okkar Söru frá fæðingardeildinni og skírnarkortin hennar og svona.

Ég.. okay.. VIÐ eigum laptop sem heitir Susan. Við erum með Discworld nafnaþema og hann er svartur og með glansandi lok. Það sökkar að eiga glansandi lok. Það er betra að eiga matt lok. Hahahha.. góður Matlock brandari þetta. Djöfull hefði Matlock rústað Jessicu Fletcher í slag. Líka Superman því að hann er lawful good og hefði ekki kunnað við að lemja á móti. Ekki Batman samt því að hann hefði sko ekkert hikað við að kýla gamlan mann í miltað ef það þjónaði einhverjum tilgangi.

Já.. allavega.. Susan! Susan því að hann er svartur og glansandi eins og Svarthöfði eða DEATH (í caps af því að hann talar þannig). Mér fannst ekki viðeigandi að skíra tölvuna DEATH og Mort var náttúrulega bara lewser, svo að hún heitir Susan. Susan er með Windows Vista og mér finnst það leiðinlegt. FYRIRGEFÐU SUSAN (ég er að tala eins og DEATH sko. Ég er ekki að vera fáviti sem gleymir caps. Hahha. Minnir mig á þarna "It's called capslock, it's on the far left on your keyboard" >> "THANKS! TYPING IS MUCH EASIER NOW". Sá gaur var ekki að tala eins og DEATH. Hann var bara hástafafáviti).

Ég myndi ekki óska því á neinn að festast með Windows Vista.

Ef ég væri barn núna, þá væri ég verulega ósátt við snjóleysið fram að þessu þennan veturinn. Þar sem ég er fullorðin og virðuleg verð ég að segja að mér finnst það AMAZEBALLS að hafa engan snjó! Þegar fólk er að puffa og görgla yfir því að það sé vont veður úti þegar það er rok, þá bið ég það vinsamlegast um að vera úti. Þetta er ekkert vont veður í janúar. Vont veður í janúar væri sama rokið PLÚS snjór sem gerir hríðarbil með það helsta markmið að koma snjó í hálsmálið á fólki þegar það hleypur út í bíl.

Bara að segja sko..

Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
Hve öll sú gleði er fyrr naut hugur minn,
er orði hljómlaus utangátta og tóm,
hjá undrinu að heyra þennan róm,

hjá undri því, að líta lítinn fót,
í litlum skóm, og vita að heimsins grjót,
svo hart og sárt er honum fjarri enn,
og heimsins ráð sem brugga vondir menn,

Lordylord. Ég ætla að skella mér í 100 pushups dótið og 200 situps dótið. Var að gera "initial test"  og ég skammast mín ó svo mjög. Þetta er til hroðalegt! Ég er skvabbandi um með óléttukílóin og því þyngri að lyfta... I'll give me that, en samt. Yeee gods!

Það kom einhver inn á síðuna mína í gegnum google leitina "herra goth skyrtur". Mér finnst nægilega merkilegt að það sé til einhver einn þarna úti sem flokkast undir að vera "herra goth", hvað þá að það séu framleiddar skyrtur á hann!

..stendur í auglýsingu frá Wilsons með tvöföldu vaffi í Fréttablaðinu. Þar stendur líka að þeir bjóði upp á ekta ítalskan pizzabotn.

...hvað kotasæla er góð! Ef ég kemst hins vegar að því hver það var sem tók létt kotasælu úr sölu, en hélt áfram að selja kotasælu með ananas mun viðkomandi þurfa að passa sig!

Sjáiði!! *Dillar tánum og bendir á nýju kuldastígvélin sín*. Og SJÁIÐI! *snýr sér á hlið svo allir geti dáðst að nýju töskunni hennar*. Ég keypti þessa hluti í gær. Þeir voru ekki á útsölu vegna þess að ég er rebel og vildi ekki sýna hjarðhegðun. Það og ég fann ekkert sem mér líkaði við á útsölu. At all. Ég er hægt og rólega að vinna í því að geta eytt peningum í sjálfa mig. Ég var námsmaður það lengi að ég gat verið búin að forrita mig algjörlega í að það sé rangt að eyða pening í sjálfa sig.

Ég er með rosalega sýn um að ég geti með tímanum og kalda vatninu keypt dýrari hluti sem eru vandaðari, endast lengur og eru fabjúlöss.

Síðasta laugardag byrjaði ég að hollimatast. Tæknilega séð ættu laugardagar að vera nammidagar, en þessi tiltekni laugardagur mætti á svæðið daginn eftir nýjársdegi, þannig að ég var vel útnömmuð og óholluð og bara meikaði ekki annan svoleiðis dag í viðbót. Síðan þá hef ég borðað svo geðveikt mikið af geðveikt góðum mat að það er rosalegt. Í hádeginu bjó ég mér t.d. til kjúklinga-grænmetisrétt (húrra fyrir elduðum kjúklingastrimlum út í búð) og svo hef ég stöku sinnum t.d. gert eggjahvítuköku á morgnana eða huge salat með túnfisk í hádeginu. Sko.. miðað við að ég hafi verið dottin í að borða tvær ristaðar brauðsneiðar yfir allan daginn og svo allt í heiminum plús nammi á kvöldin, þá er ég að borða svo klikkað mikið núna að það er rosalegt. Nooooom

Piparkökuhúsið liggur brotið ofan í rusli og hálf-berrössuð jólastjarnan/rósin (virðist vera mismunandi hvað fólk kallar þetta kvikyndi) ofan á því. Hún átti engin græn laufblöð eftir, vegna þess að við kunnum ekki að eiga blóm. Mér finnst alveg magnað að ég sé ekki á einhverjum svörtum lista, þannig að þegar kortið mitt er straujað fyrir pottablómakaupum blikki björt ljós og það heyrist sírenuvæl. Svo mætti blómabóndi á staðinn, tæki pottablómið og klappaði því og segi að þetta yrði allt í lagi og að ég muni aldrei skaða annað pottablóm aftur.

Róbert hefur reyndar lifað frekar lengi og er orðinn ansi harðgerður. Hann hefur verið barinn niður og byggður upp - sterkari en aðrir hans tegundar! Ég gef honum stundum restina úr vatnsflöskunni minni ef vatnið er orðið of volgt og ég man eftir því. Annars virðist hann bara draga sér raka úr andrúmsloftinu ef ég gleymi því.

En já! Jólin eru búin og ég er að safna jólaskrauti héðan og þaðan úr kastalanum og koma því fyrir á borðstofuborðinu. Það verður miðstöð jólaskrautsniðurpökkunar. Jólatréð er hálf dapurlegt þegar ég er búin að taka allar 500 perurnar sem voru á því úr sambandi og íbúðin frekar tómleg eftir að ég hafði verið búin að venjast jólaskrautatroðningnum. Machingtoschið er búið, fyrir utan vondu rauðu og appelsínugulu molarnir. Og svo þessir grænu þríhyrningslaga.

Þetta voru æðisleg jól. Bless jól! Sjáumst í lok ársins!

Það er komið nýtt ár svo ég er komin í megrun og útsölur af því að Fréttablaðið segir það. Ég sé reyndar ekki af hverju ég ætti að versla mér eitthvað á útsölunum ef ég fer svo í megrun og verð of mjó í allt útsöludótið. Kannski það sé gáfulegast að kaupa allt í svona eins og fjórum, fimm stærðum minna svo það passi þegar ég er orðin nýársmjó.

Ég hef aldrei almennilega áttað mig á því hvers vegna það eru sagðar fréttir af því hvernig veðrið var í dag ef það var á annað borð til friðs.

"Í dag var veður og þið sáuð það öll út um gluggann og funduð það í gegnum strigaskóna af því að þið eruð ekki ennþá búin að kaupa ykkur kuldaskó... Nú skulum við aðeins tala um þetta meira í staðinn fyrir að eyða tíma í að skoða hvernig veður ætti að vera á morgun, þar sem að veðrið í dag er orðið að staðreynd, en það er aaaaldrei að vita hverju veðrinu á morgun dettur í hug að taka upp á"

Ég held að ég sé fullkomlega vanhæf til þess að gera árið upp með þeim hætti sem ég hef gert síðustu ár. Ef ég hugsa um hvað gerðist árið 2009, þá man ég bara eftir óléttu, fæðingu og almenna tilvist Söru sæta sílis sem er einmitt 3ja mánaða í dag. Vissulega keyptum við fína jeppann okkar og fórum í yndislega ferð til Búdapest og eflaust eitthvað fleira, en ég þyrfti að hugsa verulega, verulega fast til þess að muna eftir því.

Fyndið. Árið 2008 fluttum við aftur til Íslands, ég byrjaði í fyrstu ekkisumar/hlutastarfs vinnunni minni, við keyptum kastalann, giftum okkur og ýmislegt fleira drastískt... en engu að síður hafði árið 2009 talsvert drastískari breytingar á líf mitt í för með sér og það bara með einum atburði :o)

Haloscan er búið að gefast upp á að bjóða upp á ókeypis komment. Ég á eftir að sakna þeirra. Ég plöggaði blogger kommentunum í samband í staðinn for good measure.

Ég var að setja alla íhlutina fyrir nýju matvinnsluvélina sem ÉG (okay.. líka Einar og Sara. En samt aðalega ég!) fékk í jólagjöf í uppþvottavélina. Þegar ég var að taka pokana utan af flugbeittum hnífum rak ég augun í texta á þeim. "This bag is not a toy". Ég passa mig þá að fjarlægja pokann af hnífnum áður en ég rétti barninu þá....

Á meðan ég skrifa þetta pósk, sit ég í nýja sófanum okkar sem er yndislegur, svo hugsanlega er þetta eitthvað litað að því. Gamla sófasettið var selt og sótt í gær. Planið hafði verið að koma því út áður en nýji sófinn mætti, svona til þess að forðast óþarfa drama, en það hafðist ekki. Í smá stund var þessi nýji í umbúðunum á staðnum sem gamla settið hafði verið og það gamla í keng úti í horni og hálf dapurt. Það er hins vegar komið á nýtt heimili núna þar sem því er örugglega klappað og klórað á bakinu og dáðst að því þar sem það er ennþá "nýtt" þar.

Aaaallavegnana.

Búin að kaupa og pakka inn öllum jólagjöfum, kortin komin í umslag og út í pósthús og búið að grenja duglega á póststarfsmenn og fólkið í röð á pósthúsinu (annað hvort ég eða Sara sem tók þetta að sér. Okkur finnst báðum leiðinlegt að vera í röð, svo það er hugsanlega erfitt að giska hvor okkar þetta var fyrir fólk sem var ekki á staðnum).

Þá "á eftir" að taka eitthvað til, en ég hef ákveðið að stressa mig ekkert á því. Það voru tvö herbergi shineuð til skrambans síðasta laugardag og aldrei að vita hvort við náum ekki fleirum þessa helgina. Ef ekki, þá felum við bara rykið með meira jólaskrauti og látum eins og það sé ekki til.

Sara er búin að eignast fimm nýja kjóla sem voru keyptir af ömmu hennar og afa í Ammmeríkunni og hún á eftir að verða aldeilis fín á jólunum, þrátt fyrir að vera gubbugrís. Nú eru svo margir kjólar til skiptana að þó hún láti vaða í einn, þá bíða aðrir í röðum, spenntir yfir því að fá tækifæri til þess að vera jólakjólar. Ég fékk líka jólakjól frá Júsa. Magnað hvað þeir eiga mikið flott dót þarna í útlöndunum. Þar sem að þetta er bara einn kjóll, þá er best að ég fari ekkert í hann fyrr en rétt fyrir jólin, þar sem ég er að pissa í mig af spenningi. Ef það yrði slys, þá byggi ég ekki við sama lúxus og dóttir mín.

Ég cat-confuseaði skottið alveg upp úr skónum. Hún var að væla eitthvað og ég stillti mér upp fyrir framan hana og dansaði eins og brjálæðingur með klassís eins og þumlana upp í loftið, kafarann og að sparka fótunum fyrir ofan haus. Hún snarhætti og fór að skellihlægja. Stuttu eftir að ég hafði endað dansinn á brjáluðum jazzhands setti hún í brýrnar og fljótlega fór hún að garga af reiði og var alveg óhuggandi. Ég er að spá í að skutla henni frekar út í vagn samt en að dansa fyrir hana í allan dag. Mér að kenna fyrir að vera svona góður dansari!

Það kemur fimbulvetur. Naglfari undirbúinn til brottfarar í Hel. Ofnanir tjúnaðir upp úr öllu valdi í höllinni.

Það hlýnar all svakalega. Höllin breytist í gufubað og ég sit hérna alveg mökksveitt með Söru sem er að fá sér morgunmatinn sinn og þoldi enga bið.

Getur veðrið ekki ákveðið sig?

Mér þykir sagan af henni Rúdólf (bara kvenkyns hreindýr eru með horn á jólunum, svo öll hreindýr jólasveinssins eru kvenkyns) vera asnaleg. Hvað á þetta að kenna krökkum? Rúdólf er löggð í einelti og skilin útundan þangað til að hún verður fræg og þá vilja öll hin hreindýrin hanga með henni. Ég skil bara ekkert hvað Rúdólf ætti að vilja púkka upp á þennan skríl. Mér finnst að hún ætti bara að spila vist og borða piparkökur með jólasveininum...

..og facebook drap blogg og pósk. Eins og mér tókst aldrei að elska twitter, þá eru facebook status-update svo asskoti handhæg. Kannski er það líka því mér finnst ég ekki hafa neitt merkilegt að segja lengur, eða að minnsta kosti ekki hluti sem engir nema dyggustu aðdáendur Söru litlu hefðu gaman að. Ég stóð mig líka að því í vikuni að byrja að linka á flickr myndir þar frekar en hér - for shame.

Ég er by the way í smá krísu. Ég gæti alveg gubbað á fólk sem talar um lítil börn sem "prinsa" og "prinsessur". Krísan er sem sagt sú, að nú hef ég verið drottning (þessa léns) í fleiri ár og dætur drottninga eru gjarnan... Úff. Ég get ekki hugsað þessa hugsun til enda.

Skipti um umræðuefni einntveirogmandarína á svo lipran og léttan máta að enginn tekur eftir því, ekki einu sinni Sherlock Holmes eða Monk. Ég er sem sagt farin að jólast eins og enginn sé morgundagurinn. Ég er farin að innbyrgða talsvert meira en ráðlaggðan dagsskammt af jólalögum og húsið okkar er þakið aðventuskrauti, en það er einimtt skrautið sem kemur á aðventunni. Á Þorláksmessu kemur svo restin af jólaksrautinu og jólatréð - annað er villimennska. Aðventuelgurinn minn er þessu alveg sammála og ég er ekki frá því að aðventuelgar ættu að vita hvað þeir baula í þessum efnum. Baula ekki annars elgar? Hvaða hljóð gefa elgar frá sér?

Litlamon var skírð á laugardaginn. Hún heitir Sara. Þetta var aldeilis fín veisla og hún fékk fullt af góðum gjöfum. Eftir að hafa öskrað sig hása í næstum hálftíma áður en skírnin byrjaði og ég hafi verið farin að sjá fyrir að barnið sem aldrei grætur á daginn yrði hágrátandi í eigin skírn og að presturinn yrði að garga yfir hana til þess að í honum heyrðist sofnað hún. Hún svaf svo í gegnum alla skírnina og alla veisluna og því algjörlega grunlaus að hún væri látin ganga manna á milli. Ég held að það hafi aldrei liðið svona langur tími á daginn án þess að ég hafi haldið á barninu.

Annars er ég farin að hlakka svo til jólana að ég gæti pissað í mig. Gæti það sko, en ég ætla það ekki. Hmm, annars þegar ég hugsa um það gæti ég alltaf pissað í mig, en kýs að gera það ekki. Af hverju ætti kona að vera líklegri til þess að pissa í sig þegar hún hefur einhvers til að hlakka til?

Ég bjóst aldrei við öðru en að ég yrði leiðinleg eins og allt annað fólk sem er ný búið að eignast börn. Þegar lífið hjá mér snýr alfarið um að hugsa um krílið er ekki hægt að láta það koma sér að óvart að það sé c.a. það eina sem ég tali um. Það er ekki eins og ég hafi séð eitthvað magnað á göngutúr mínum um Elliðarárdalinn í dag. Hey jú! Chi hua hua hundur í lopapeysu. Hahah. Úff. Annað hvort er þetta sama raðgreiðslurottan og ég sá fyrir utan Krónuna um daginn, eða það er til her af þeim einhverstaðar. Eins og storm trooperar, nema þessir eiga ekki geislabyssur heldur ætla að drepa þig með því að jappa þig til dauða. Jappjappjappjapp! Eins og squeeky toy.

Svo las ég líka að fólk missti 10% af greindavísitölunni sinni við að eignast barn (Jájá... þetta er ekki í samhengi , en bíttu í þig! Ég hef alltaf haft athyglisspan á við tveggja ára..). Ég er búin að vera að berjast við að halda í þessi 10% með því að spila sudoku, en ég efast um að það sé nóg.

Já. Allavegana! Ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blaðra um að ég væri leiðinleg var vegna þess að ég fann mig knúna til þess að tala um skírnartegndahluti, en Litlamon verður skírð á laugardaginn. Ég var með tvær nafnareglur. Sú fyrsta var að það þyrfti að fallbeygja nafnið í öllum föllum til þess að koma í veg fyrir eitthvað eins og Egill Daði (Egils Daða) eða þaðan af verra. Sko.. ekki það að Egill hefði nokkurntímann komið til greina sem nafn á Litlumon, en bróðir minn hefur stungið upp á Daði Einarsdóttir.

Hin reglan er sú að það verður að máta "hæstvirtur forseti [insert nafn]". Ég er ekki að segja að barnið verði að verða forseti.. Ég er bara að segja að ef fleiri hefðu notað þessa reglu, þá væru ekki allt upp í 10 ára gömul börn vappandi um heitandi Bambi Blær eða þaðan af verra...

Um daginn vorum við í labbitúr með vagninn (hmm.. eða öllu heldur dótturina í vagninum. Ekki eins og maður sé að labba sérstaklega með tómann vagninn for good measure) og gengum framhjá leikskóla. Á sama tíma og við fórum framhjá voru þrjú grunnskólabörn, svona á að giska 6 eða 7 ára, að rölta úr hinni áttinni. Ein stelpan horfði á krakkana sem voru úti að leika sér í leikskólanum og sagði hátt og snjallt með mikilli stríðnisröddu: "HÆ LEIKSKÓLABÖÖÖRN. ERUÐ ÞIÐ ENNÞÁ MEÐ BLEIU!?". Svo hlupu þau öll skellihlægjandi í burtu.

Leikskólakrakkarnir kipptu sér ekki mikið upp við þetta. Héldu bara áfram að róla sér, bora í nefið og éta sand. Ég held að svona dissi sé sóað á leikskólakrakka.

Ég hringdi í kvensa til að panta tíma í eftirskoðun eftir fæðingu. Ég var spurð hvort ég hefði farið til hans áður, þar sem að hann tekur ekki við nýjum einstaklingum. Hann átti svo ekkert laust fyrr en í desember. Hérna hélt ég að ég væri vel tímanlega, þar sem að ég hafði hugsað mér að panta tíma einhverntímann um miðjan nóvember. Þegar þarna var komið við sögu fór ég að velta því fyrir mér hvort að kvensinn minn væri einhver celebkjallaraskoðari með allt uppbókað fram undir nýja árið og séð og heyrt ljósmyndara á hælunum á honum við hvert fótmál að smella myndum af honum með viðskiptavinunum hans. Ég ákvað því að athuga með aðra lækna, þar sem að þetta á víst ekki að vera það mikið prógram og vegna þess að ég nenni ekkert að kaupa séð og heyrt út af forvitni um það hvað sé skrifað undir myndina hjá mér (Ósk (28) kúl í kjallaraskoðun t.d.). Þá var mér tjáð að aðrir læknar tækju heldur ekki við nýjum einstaklingum, svo ég skellti mér á desember tímann.

Núna er ég að velta því fyrir mér hvað konur með verulega aðkallandi kjallaravandamál geri eiginlega. Tja.. "nýjir einstaklingar" sem hafa aldrei farið til kvensa áður. Er þetta annað plott hjá teiknimyndavondakallinum sem reynir að skapa glundroða vegna þess að samfélagið á það skilið?

Ég átti afmæli í gær. Hin átta afmælin sem ég hef átt á meðan ég hef haldið úti þessu póski hef ég alltaf tilkynnt á réttum degi, enda finnst mér fátt eins skemmtilegt og að eiga afmæli. 28 ára afmælistilkynningin kemur degi of seint þar sem að ég eyddi stórum hluta af gærdeginum í að sofa (dótturinni fannst þetta svo spennandi að hún ákvað að fagna afmælinu með því að vaka stóran hluta af nóttunni í hörkustuði).

Einar og litlamon gáfu mér síma. Ég setti simkortið mitt í hann þegar við tókum okkur mjólkurpásu frá kúrinu rétt fyrir hádegið og þegar ég vaknaði rúmlega fjögur, var ég með fullt af missed calles og smsum. Greinilega miklu betri sími en þessi gamli!

Í gær fékk ég sem sagt pakka, flottan morgunmat, blóm, sms og missed calles, súkkulaðiköku og blóðuga nautasteik, en slíka hef ég látið mér dreyma um í næstum því 10 mánuði. Ég sakna þess ekki neitt að drekka ekki áfengi, ég er byrjuð að fara aftur í sjóðandiheit böð (og böð þar sem að bumban stendur ekki upp úr vatninu), svo nú á ég held ég bara eftir að fá mér sushi og allir draumar mínir síðustu mánuði hafa ræst!

P.s. Kona veit að hún er mamma þegar hún kemst svona ___ nálægt því að setja bossakrem á tannburstan sinn í staðinn fyrir tannkrem.

Lífið hefur sko aldeilis breyst síðan að október mætti á svæðið. Það snýst allt meira og minna um brjóstagjafir, bleiuskipti og að dáðst að því hvað við séum með góð gen. Brandararnir hjá okkur Einari eru líka búnir að breytast. Í gær var dóttirin að sýna bleiunni sinni hver réði og allt húsið lék meira og minna á reiðiskjálfi. Við notuðum það tækifæri til þess að reyna að dæma hvort hún væri líkari mömmu sinni eða pabba sínum. Kúk-og-piss brandarar eru sem sagt komnir í nýjan galla og eru sérstaklega hressir. Einhvern veginn varð það líka eðlilegt að eyða álíka löngum tíma í að pakka í bleiutösku til þess að fara í labbitúr til mömmu og pabba sem búa í næstu götu, eins og ég hefði áður eytt í að pakka fyrir tveggja vikna ferð til útlanda.